Uit mijn hoofd

Vanmorgen opnieuw wakker geworden in een soort van storm die me overspoelt zonder dat ik daar eigenlijk veel controle over had. En laat controle nu net iets zijn dat ik heel graag heb. Controle over hoe ik me voel, over mijn tijd, over... Alles?

Ik wéét ondertussen dat ik dan ook in deze modus zit: "waarom zij wel en ik niet?"

Op een niet zo zachte manier vergelijk ik mezelf dan met de rest van de wereld. Op zo'n moment lijkt iedereen het beter te hebben dan ik. Meer succes, meer inkomsten, meer volgers op instagram, meer meer meer. En terwijl roept mijn lichaam tegen me: "MINDER!!!"

Het is zo één van die cliché zinnen: gewoon je lichaam volgen.

Maar daar is niets gewoon aan. Dat is letterlijk àlles dat je moet doen. Als je lichaam je vraagt om even te stoppen, ben je beter daarnaar te luisteren. Want je lichaam wint vroeg of laat.

Dus ik besliste om deze ochtend, wanneer ik aankwam op mijn werk, niet meteen aan mijn computer te gaan zitten. Ik nam een moment voor mezelf en deed mijn verhaal aan mijn mama. En zij was daar met de zachtheid die ik nodig had. Want ook dàt cliche is waar: de raad die je aan anderen geeft, volg je vaak zelf niet op.

Dat ik het mezelf soms heel moeilijk maak, is iets dat ik al langer weet. En als iemand die dicht bij je staat dat dan nog eens letterlijk zegt tegen jou, helpt dat. Het is zoiets simpel, maar iets luidop horen zeggen, maakt vaak veel los. "Je bent te streng voor jezelf Debbie."

Dus vandaag kies ik voor "uit mijn hoofd" en luisteren naar mijn lichaam.

Ik kies voor vertragen, voor ademen, voor net iets makkelijker, voor denken in wat mogelijk is en niet meegaan in doemscenario's.

En weet je? Eigenlijk is het dàt dat ik wil creëren met PUUR Debbie.

Momenten van vertraging, momenten van mensen leren kennen en voelen dat het je vrienden kunnen worden, momenten van ontroering, momenten van intense vreugde, momenten van ongelooflijk veel kleur, momenten van avontuur, van ontdekken.

Momenten van een stapje dichter komen in de richting van jezelf.

Wat jij écht wil in dit leven.

En dan moet ik mezelf eerst de vraag stellen: wat wil ìk echt in dit leven?

Wat voel ik in elke vezel van mijn lichaam?

Wat wil er stromen?

Waar wil mijn energie naartoe?

Ik beloof je dat ik je meeneem op die reis.

Ik beloof je dat je dat mee zal kunnen proeven.

Ik beloof je dat jij dat samen met mij zal kunnen ontdekken, als je dat wil.

Stel jezelf die vragen ook maar eens. Want iedereen verdient het soort vertragen waarbij de antwoorden als vanzelf komen bovendrijven.

Gun jezelf daar maar.

Zie jezelf maar graag genoeg.

♥️