Mijn solo-concert was "Waw!"

Het was de eerste keer.

De eerste keer dat ik écht voelde: "dit is mijn plaats."

De eerste keer dat ik het deed op mijn eigen unieke manier, gewoon, zoals ik ben.

PUUR Debbie, hihi.

En ik werd gedragen.

Ik stapte mijn podium op en kreeg meteen een applaus, net zoals de grote artiesten al een applaus krijgen, nog voor ze iets gedaan hebben. Ik nam mijn tijd, zette me rustig aan die prachtige vleugelpiano en begon te spelen. De allereerste noten waren improvisatie. Dat heb ik bewust zo gekozen. Niets vastgelegd, gewoon op gevoel. Geen fouten mogelijk, dus ook geen ruimte voor perfectionisme.

Het was de allereerste keer dat ik het mezelf had gegund om elke dag tijd te maken voor mijn muziek. De afgelopen weken was ik vastberaden om al mijn nummers in mijn spiergeheugen te krijgen, zodat nadenken over moeilijke partijen of tekst achterwege kon blijven. En dat is het geval gebleken. Mijn teksten vloeiden eruit en met weinig trillende handen speelde ik bijna elk nummer foutloos. Werkelijk, ik stond versteld van mezelf. Want het was al vaak anders geweest. Vaak eindigde het in een lichte (of minder lichte) frustratie naar mezelf omdat ik niet had doorgezet in het oefenproces. Dat kon deze keer niet gebeuren. Niet vanuit "het moet", maar eerder vanuit "ik gun het mezelf om er écht te staan, want nu is het voor echt."

Dus ik heb mijn verhalen kunnen vertellen, ik heb kunnen raken, ik heb kunnen ontroeren. Dat is wat mijn lieve publiek me achteraf vertelde. En ik liet blijkbaar ook een soort van rust achter bij de mensen. Ik kan eigenlijk maar moeilijk in woorden omschrijven wat al die complimenten voor me betekenen. Al die kleine tekentjes van bevestiging, al die "Ja Debbie, je bent absoluut gemaakt om op een podium te staan, go for it."

Voor mij is er geen weg meer terug. Ik kan mijn muzikale carrière niet meer "ontdenken." Ik kan mijn optreden met full band eind 2026 niet meer "ontvisualiseren" en ik kan mijn eigen theaterstuk niet meer "ontdromen." Al die dingen gaan er komen, geen vragen meer over "of", eerder over "wanneer."

Ik heb ten volle gevoeld wat het is om te delen, om lief te hebben, om warmte te verspreiden en om daar zò veel voor terug te krijgen. Dus ik word ernaartoe gezogen. Geen ontkomen aan, het is een soort van roeping.

Ik wil hier dus ook nog eens een warme warme oproep doen naar iedereen die me graag zou willen steunen in het waarmaken van mijn muzikale dromen. Je kan je steentje bijdragen door te klikken op deze link en via mijn crowdfunding volledig vrij het bedrag te kiezen dat jij zou willen storten. Sommigen deden het al, waarvoor enorme dank, maar ik ben er lang nog niet. En ergens steekt er dan weer een klein beetje angst de kop op in de vorm van "Ze gaan mij toch niet vergeten he?" Begrijp me niet verkeerd, wil je niets storten, dan is dat helemaal geen probleem. Maar het kan even goed dat je tijdens mijn concert zoiets had van "Ja, dat ga ik absoluut nog doen!" en dat je het nu misschien al een beetje vergeten was. In dat geval bij deze dus die warme oproep.

Via deze weg wil ik alleszins iedereen die erbij was nog eens ongelooflijk bedanken.

Jullie lieten me voelen wat er mogelijk is.

Jullie maakten het waar.

Zonder jullie was het niet het grote feest geweest dat het was.

♥️

Liefs,

Debbie