Mijn solo-concert "En dan nu voor echt"

"Komaan Debbie, doe het nu gewoon..."

Als een soort van stemmetje dat me jarenlang achtervolgd heeft en nu gewonnen is. Want ik heb geluisterd. Ik besliste 6 maanden geleden: "ik ga een solo-concert geven". En bam, deze week is het zover.

Deze week zit ik daar, aan mijn vleugelpiano, sta ik op dat podium.

En ik deel mijn verhaal, voor de eerste keer. Het is niet de eerste keer dat ik eigen muziek speel, maar het is wél de eerste keer dat ik énkel eigen muziek speel. En dat is een grote stap: de beslissing om een concert te creëren rond mijn eigen verhalen. Dat maakt dit concert heel bijzonder voor mij. Het voelt echt als het begin van een nieuw hoofdstuk. Als het begin van me écht laten zien, écht mijn ruimte innemen, écht te zeggen "Dit ben ik."

Maar dat andere stemmetje bestaat uiteraard ook nog.

"Waarom doe je jezelf dit aan Debbie? Altijd die spanning en stress. Zou je niet beter...?"

Het heeft me altijd al veel moeite gekost om in de spotlight te gaan staan. Het weten dat er mensen naar me kijken & naar me luisteren, heeft me altijd al bang gemaakt op sommige momenten. En die angst maakt dat het zo lang geduurd heeft om op dit punt te geraken. Ik zag veel mensen, die trouwens veel jonger zijn dan ik, wél hun dromen waarmaken, wél eigen muziek uitbrengen, wél op dat podium gaan staan. En dan deed dat altijd opnieuw pijn.

Alsof ik jaren aan een stuk iets verkeerd deed, waardoor ik niet gezien werd. Maar ik besef nu dat je niet gezien kan worden als je je niet toont aan de wereld.

Ik wilde van dit concert iets heel persoonlijks maken, en dat is het ook geworden. Iedereen die zaterdag aanwezig zal zijn, ligt me nauw aan het hart. Mensen die me hebben geraakt, geïnspireerd of geholpen. Mensen die hun stempel om me hebben achtergelaten. Mensen waarmee ik samen muziek heb gemaakt.

En dat heb ik heel bewust zo gekozen. Enkel op die manier kan ik zaterdag het concert geven dat ik zal geven. Kan ik mijn verhalen delen op de manier dat ik dat ga doen. Kan ik bij mezelf blijven als muzikant & als persoon.

Dus ja, het is heel spannend & soms beangstigend, maar tegelijk voelt het bijna als een soort van urgentie. Iets waartoe mijn hoofd, hart & lichaam me dwingen om te doen.

Iets heel krachtigs duwt me gewoon in die richting, als een soort van roeping. Het moest ooit op dit punt komen.

Ik voel dat waar ik zaterdag ga staan, op mijn podium, dat dat mijn plaats is.

En die plaats, kies ik zelf.

En dat voelt ongelooflijk, onbeschrijflijk, mega, fantastisch, waw, pfioew!