Vanmorgen opnieuw wakker geworden in een soort van storm die me overspoelt zonder dat ik daar eigenlijk veel controle over had. En laat controle nu net iets zijn dat ik heel graag heb. Controle over hoe ik me voel, over mijn tijd, over... Alles? Ik wéét ondertussen dat ik dan ook in deze modus zit: "waarom zij wel en ik niet?" Op een niet zo zachte manier vergelijk ik mezelf dan met de rest van de wereld. Op zo'n moment lijkt iedereen het beter te hebben dan ik. Meer succes,

Het was de eerste keer. De eerste keer dat ik écht voelde: "dit is mijn plaats." De eerste keer dat ik het deed op mijn eigen unieke manier, gewoon, zoals ik ben. PUUR Debbie, hihi. En ik werd gedragen. Ik stapte mijn podium op en kreeg meteen een applaus, net zoals de grote artiesten al een applaus krijgen, nog voor ze iets gedaan hebben. Ik nam mijn tijd, zette me rustig aan die prachtige vleugelpiano en begon te spelen. De allereerste noten waren improvisatie. Dat heb ik b

"Komaan Debbie, doe het nu gewoon..." Als een soort van stemmetje dat me jarenlang achtervolgd heeft en nu gewonnen is. Want ik heb geluisterd. Ik besliste 6 maanden geleden: "ik ga een solo-concert geven". En bam, deze week is het zover. Deze week zit ik daar, aan mijn vleugelpiano, sta ik op dat podium. En ik deel mijn verhaal, voor de eerste keer. Het is niet de eerste keer dat ik eigen muziek speel, maar het is wél de eerste keer dat ik énkel eigen muziek speel. En dat is